پیش دبستانی و دبستان غیردولتی پسرانه تلاش اداره کل آموزش و پرورش استان تهران

جملاتی که باید هر روز به فرزندانمان بگوییم

والدین موفق به فرزندانشان این جملات را می گویند

جملاتی که باید هر روز به فرزندانمان بگوییم

ما معمولا حواسمون نیست که جملاتی که استفاده می کنیم می تونه در وجود بچه ها ثبت بشه و تاثیر عمیقی روی رشد شخصیتشون و ارتباطی که با جهان برقرار می کنن داشته باشه ...

ما فکر می کنیم که مهمترین چیز برای یک کودک اینه که شاد باشه . این جملات رو به بچه ها بگید و مطمئن باشید تاثیر فوق العاده ای روشون داره ، و البته از همه مهمتر اینه که بهشون مداوم بگید که دوسشون دارین . 

من بهت اعتماد دارم .

تو قوی هستی ادامه بده . 

روزت چطور بود ؟ 

من کنارتم. 

من بهت افتخار می کنم . 

همه چی خوب پیش میره.  

متشکرم که به من کمک می کنی . 

چی کار می کنی  ؟ 

دوستت دارم .

 کودک خانه مدرسه

هر روز از فرزند خود بپرسید که باید چه تکالیفی را انجام دهد. محیطی آرام را برای او در نظر بگیرید تا بتواند تکالیف خود را به خوبی انجام دهد.

 برای بیشتر والدین بردن کودکان به مدرسه کاری ضروری محسوب می شود. هدف آنها این است که فرزندان شان- چه کودک و چه نوجوان- در مدرسه احساس امنیت و راحتی کنند و درس ها را به خوبی یاد بگیرند. غالباً والدین خود را از آموزگار و مدرسه فرزندشان جدا می دانند.

 به نظر می رسد در زمان حضور کودکان در مدرسه، والدین مسئولیتی بر روی دوش خود احساس نمی کنند و در این مدت کودکان شان را به دست غریبه ها می سپارند!

 اگر والدین نقش فعال تری ایفا کنند نه تنها کودکان به تحصیل ترغیب می شوند بلکه نگرانی خود آنها نیز کاهش می یابد.

در این صورت والدین در تجربیات تحصیلی فرزندشان نقش پررنگ تری برعهده می گیرند و در ضمن رابطه خوبی با آموزگاران برقرار می کنند.

 ولی یک سؤال:

اگر مدرسه از سطح بالایی برخوردار باشد آیا دیگر جایی برای ایفای نقش والدین باقی می ماند؟ پاسخ این است: بله. والدین نباید اهمیت نقش خود و نیز مرزبندی های مدرسه را نادیده بگیرند. آنها در ضمن باید از اعتماد به نفس لازم برخوردار باشند تا در صورت لزوم از جانب کودک خود وارد عمل شوند. برای برقراری یک ارتباط قوی با اولیای مدرسه به توصیه های زیر توجه کنید:

 1 - زمان خاصی را برای رفتن کودک به بستر تعیین کنید

شب ها زودتر کودکان را به بستر بفرستید. کودکان باید قبل از رفتن به مدرسه آمادگی کامل داشته باشند و این وظیفه برعهده والدین آنهاست.

 2 - وداع را کوتاه کنید

صبح ها زودتر از خانه خارج شوید تا کودکان برای رسیدن به مدرسه استرس نداشته باشند. هنگام جدایی، کودک خود را به گرمی در آغوش بگیرید و ببوسید و سپس بلافاصله مدرسه را ترک کنید.

بیشتر کودکان از وداع های طولانی ناراحت می شوند. نگران نباشید معلم ها به خوبی می دانند که چگونه کودکان را آرام کنند. یادتان باشد کودکان به ندرت پس از جدا شدن از والدین شان، به گریه کردن ادامه می دهند.

اگر هنگام وداع قاطعیت داشته باشید فرزندتان «استقلال» را یاد می گیرد. وداع زمان مناسبی برای حرف زدن با معلم ها نیست. این کار را به زمان بهتری موکول کنید، زمانی که بتوانید با آرامش به مذاکره بپردازید.

 

 

3 - در فعالیت های مدرسه شرکت کنید

برای انجام کارهای مدرسه داوطلب شوید. این کار به سود مدرسه است و مهم تر از آن به کودکان نشان می دهد که تحصیل مقوله ای ارزشمند می باشد.

 4 - لباس های مناسبی برای فرزند خود در نظر بگیرید

اگر مدرسه فرزندتان اونیفورم خاصی ندارد لباس های مناسبی برای او در نظر بگیرید. لباس های تنگ یا بدن نما ابداً توصیه نمی شود. کودکان باید متوجه این مسئله شوند که مدرسه جای خودنمایی نیست و در آنجا فقط باید به تحصیل فکر کنند. لباس ها و کفش هایی را انتخاب کنید که کودک در آنها احساس راحتی کند.

5 - مراقب وسایلی که کودکان به مدرسه می برند باشید

اجازه ندهید فرزندتان اسباب بازی، بازی های ویدیوئی، وسایل الکترونیکی، و... را به مدرسه ببرد در غیر این صورت نمی تواند بر روی یادگیری تمرکز کند. به والدین توصیه می شود محتویات کیف فرزند خود را بررسی کنند.

6- برای فرزند خود فضای مناسبی برای انجام تکالیف مدرسه فراهم کنید

هر روز از فرزند خود بپرسید که باید چه تکالیفی را انجام دهد. محیطی آرام را برای او در نظر بگیرید تا بتواند تکالیف خود را به خوبی انجام دهد.

در صورت لزوم به راهنمایی فرزندتان بپردازید و از انجام تکالیف او مطمئن شوید. خواندن- برای بچه ها یا به همراه آنها- باید بخشی از برنامه شبانه باشد. شما می توانید برای کودکان کم سن و سال کتاب بخوانید.

کودکان بزرگ تر نیز می توانند گاهی کتاب بخوانند و گاهی به کتاب خواندن شما گوش دهند.

 شما باید عشق به مطالعه را در فرزندتان نهادینه کنید.

اگر هر شب قبل از خواب برای کودکان کتاب بخوانید آنها قوه تخیل خود را به کار می اندازند و انگیزه زیادی برای خواندن پیدا می کنند.

 7- کودکان بیمار باید در خانه بمانند

در صورت مشاهده هرگونه علائم بیماری های مسری از فرستادن کودک به مدرسه خودداری کنید. بهتر است در این مورد با مسئولین مدرسه هماهنگ باشید ولی معمولا آبریزش از بینی، حالت تهوع و بیرون روی علائمی هستند که با مشاهده آنها کودک را باید در خانه نگه دارید. اگر والدین بیشتر مراقب باشند مدارس محیط سالم تری خواهند داشت.

از این امر مطمئن شوید که اولیای مدرسه شماره تلفن های شما را در اختیار دارند. در ضمن اگر کودکان شماره تلفن پدر و مادر خود را به خاطر بسپارند احساس امنیت بیشتری خواهند کرد.

8- خوراکی های سالم و مغذی را برای فرزندتان آماده کنید

خوراکی های حاوی پروتئین و کربوهیدرات های پیچیده مثل هویج، پنیر، کلوچه خشک، آب میوه طبیعی، بوقلمون و میوه گزینه های بسیار خوبی هستند و انرژی مورد نیاز فرزندتان را فراهم می کنند.

 9- هنگام شام فرصت خوبی برای حرف زدن اعضای خانواده است

زمانی که اعضای خانواده بر سر سفره شام می نشینند فرصت خوبی است که والدین و کودکان در مورد روزی که گذرانده اند با یکدیگر حرف بزنند. والدین می توانند درباره مدرسه و مسائلی که برای فرزندشان پیش آمده از او سؤال کنند. باید هنگام صرف شام فضای گرم و صمیمانه ای حاکم باشد به طوری که اعضای خانواده احساس کنند پس از گذراندن روزی پرمشغله یک پناهگاه امن در انتظار آنان است.

 توصیه های پایانی :

والدین نباید ترسی از معلم ها و اولیای مدرسه داشته باشند بلکه باید بتوانند به راحتی با آنها در مورد نگرانی های شان حرف بزنند.

والدین باید خود را با سیاست های مدرسه هماهنگ کنند.

با به کار بستن توصیه های فوق والدین می توانند نقش مهمی در روند تحصیل فرزند خود ایفا کنند و در ضمن کودکان به درس خواندن ترغیب می شوند و به نتایج بهتری دست خواهند یافت.

 والدین نباید از یاد ببرند که هر چند کودک در دوران تحصیلی خود با معلم های زیادی سر و کار خواهد داشت ولی خود آنها برای او تأثیرگذارترین الگو خواهند بود.

 

 

تحلیلی بر بازی های کامپیـوتری و بیان راهـکار

تحلیلی بر بازی های کامپیـوتری و بیان راهـکار

نویسنده : حامد رسام مدیر پایه سوم

همان گونه که می دانیم، رشد انفجار گونه ی بازی های کامپیوتری و کنسول های مختلف بازی در زمان حاضر به شکلی است که به چیزی فراتر از یک سرگرمی تبدیل شده اند و کمتر خانواده ای را سراغ داریم که با مسائل مرتبط با  آن درگیر نباشد.

اما نخستین پرسش این است که بازی های کامپیوتری چه تاثیری در روند زندگی ما و فرزندانمان دارند؟ و سپس پیشینه ی این بازی ها از کجاست؟

پاسخ پرسش نخست را به تفصیل در ادامه خواهیم خواند پس ابتــدا به پرسش دوم پاسخ می دهیم :

"قدیمی ترین بازی رایانه ای بخشی از برنامه ای بود که دانشجویان کنجکاو (موسسه ی فناوری ماساچوست) ابداع کردند و اوّلین بازی رایانه ای (جنگ فضایی) نام داشت که بعدها به بازی (شهاب سنگها) تبدیل شد و به کلوپ ها راه یافت ، پیامد نخستین آزمایش ها در برنامه نویسی رایانه ای بود " (اثر بازی های ویدیویی و رایانه ای بر کودکان – بری گانتر)

امروزه با گسترش فناوری و روی کار آمدن کنسول های تخصصی بازی از جملهXBOX1  و PS4 که اغلب به صورت برخط ( آنلاین) اجرا می شوند، بازی ها جنبه ی تفریحی و اصطلاحا Fun خود را از دست داده و تبدیل به چالشی بزرگ برای خانواده ها و به ویژه کودکان شده اند. در ضمن این نکته را نیز به یاد داشته باشیم که گوشی های موبایلی که در جیب یک یک ما جای دارد، به تنهایی یک کنسول بازی و پردازشگر بسیار قدرتمند است.

باید این نکته را نیز در نظر داشته باشیم که بازی های کامپیوتری صرفا جنبه ی منفی ندارند، چرا که می توان به بخشی از تربیت از راه دیداری و همین بازی های کامپیوتری دست یافت، حال آنکه می دانیم اغلب بازی های کامپیوتری در بُعد تربیتی و شناختی کودکان هیچ اندیشه و ایده ای ندارند و تنها به جنبه ی سرگرمی و جذّابیت فکر کرده اند.

نکته ی بعدی این است که پدر و مادر و معلّم و آموزش و پرورشی که از اثرات مخرّب بازی های کامپیوتری شکایت می کنند، آیا تاکنون فکری برای جایگزینی این بازی ها نموده اند؟ اگر به کودکانمان بگوییم: بازی نکن، پس چه کند؟ آیا به فکر جایگزینی بوده ایم که کمینه، نیمی از گیرایی و جذّابیت بازی های کامپیوتری را داشته باشـــد؟

تاثیرات مثبـت بازی های رایانه ای

طرفداران بازی های رایانه ای این گونه بازی ها را منبع یادگیری و سرگرمی به شمار آورده اند و فعالیت های موجود در بازی ها را باعث هماهنگی چشم و دست و مهارتی ویژه برای تجسّم فضایی ریاضیات و هندســـه می دانند. انجام این گونه بازی ها ابزاری نیرومند برای رشد و افزایش عزّت نفس کودکانی است که از نظر اجتماعی دچار اختلالند و همچنین گونه ای آمادگی برای شناخت دنیای فناوری و رایانه به شمار می آید.

بر اساس فرضیه ی (گرین فیلد)، بازی های ویدیویی پر حادثه می تواند باعث رشد مهارت هایی در مکاشفه ی استدلالی، حلّ مساله از طریق یادگیری و آزمون و خطا و نیز توانایی درک، انجام ماهرانه و کنترل رویدادهای دیداری در صفحه ی نمایش گردد.

تاثیرات مخرّب بازی های رایانه ای

الف اعتیاد به بازی:

اعتیـاد به بازی های رایانه ای از اثرات مخرّب آن هاست. در گونه های شدیدتر حتّی مشاهده می گردد که دیگر لذّت بازی از بین می رود و انجام بازی با روح خسته، آزار دهنده می شود، اما فــرد برای دستیابی به جایزه و جایگاهی که هیچ وجود خارجی هم ندارد، بنابر عادتی اجباری بازی می کند و با چشمانی خسته و روحی مشوّش، سعی در به دست آوردن آن جایگاه دارد .

موضوع قابل اعتنا در بازی ها، هدفمنـد بودن آنهاست که باعث چنین کششی می شود. و البتّه که می توان از همین ساز و کار بازی های رایانه ای در برنامه های آموزشی و هدفمند هم کمک گرفت و برنامه های گیراتر در این حوزه تهیه نمود. چه این که کاربری رایانه در مدارس و به طور کلی نظام آموزشی ما، اغلب به دلیل هدفمند نبودن و نداشتن توجیه تحصیلی و کیفیت بسیار ضعیف نرم افزارها، مورد انــتقاد است.

ب مشکل خشونت:

یکی دیگر از نگرانی های بزرگ در مورد بازی های  کامپیوتری، ویژگی آشکار خشونت آمیز بودن بسیاری از آن هاست. با توجه به این حقیقت که انجام بازی های خشونت آمیز فعالیتی دوسویه و تعاملی است و از دیدگاه روان شناختی، در مقایسه با رسانه های گروهی سرگرم کننده ی دیگر که پیامشان اغلب به صورت انفعالی دریافت می گردد، بسیار گیراتر و اثرگذارتر است.

ج تخیل منفی ، اضطراب و ضعف در تعاملات اجتماعی:

علاوه بر خشونت، تاثیر بازی های کامپیوتری به گونه ای است که اغلب کودکان را دچار تخیّل منفی می کند. به گونه ای که همواره خود را در خطر می بیند و خود را یکی از قهرمانان بازی ها می داند و به نوعی با دنیای حقیقی غریبه است و همواره به دنـبال غلبــه بر نیروهای خیالی می باشد که این آسیبی جدی است؛ به گونه ای که آرام آرام از دنیای واقعی دور شده و در آینده، روبــرو شدن با مسائل واقعی و دنیای حقیقی برایش دشوار می شود و به سختی خود را با واقعیت های جامعه تطبیق می دهد و در پی آن گوشه گیری و افسردگی و اضطراب را به دنبال دارد.

 

 

د مشکلات کم تحرّکی و تندرستی:

زندگی امروزی، زندگی کم تحرک و منفعلی است؛ به گونه ای که همه ی ما در چهارچوب آپارتمان هایمان محصور شده ایم و فرصت درک و تجربه ی خارج از محیط خانه به فرزندانمان کمتر دست می دهــد. طبیعتا انرژی حاصل از تغذیه ی اغلب ناسالمِ کودکانمان، تخلیه نمی شود. حال آنکه در گذشته کیفیت وعده های غذایی به مراتب بالاتر از امروزه بوده و انرژی و کالری حاصل از غذاها، از طریق بازی در کوچه و خیابان تخلیه می شد. اما امروزه کودک نمی تواند در خانه بدود و طبیعی است که به بازی های سرگرم کننده ی ایستا روی می آورد .

هـ - ضعف درسی:

گیرایی و کشش بازی ها به گونه ای است که به راحتی کودک ما که برنامه ی مدوّنی برای پرکردن اوقات سرگرمی و فراغت خود ندارد را آلوده می سازد و از برنامه ی اصلی رشد - فکری که ما برای او در نظر داریم- دور می کند؛ لذا ساعت ها پای بازی های رایانه ای می نشیند و از برنامه ی درسی ای که اولیا و مدرسه در نظر دارند، عقب می افتد.

راهــکارها

این مقاله می کوشد تا نقاط مثبت و منفی بازی های کامپیوتری را مورد کنکاش قرار دهد و سپس راهکارهایی برای حل این معضــل ارائـه نمایـد.

این واقعیت را بپذیریم که رفتار ما به عنوان پدر و مادر عامل اصلی گرایش فرزندمان به هر سمت و سویی است. هنگامی که فرزندمان خردسال بود، برای ساکت نگاه داشتن او یا برای سلب مسئولیت و راحتی خود، گوشی موبایل به دستش می دادیم و می گفتیم : بازی کن! چون وقت و حوصله ی سرو کلّه زدن و پاسخ دادن به پرسش هایش را نداشتیم. کودکمان در منزل می دید هنگامی که پدر و مادرش در خانه هستنــد، در حالی که تلویزیون با صدای بلند روشن است، ساعت ها بدون اعتنـا به یکدیگر با گوشی موبایل خود مشغول کار هستنــد.

کودکمان می بیند که نخست برای او تبلت خریدیم یا کتاب! چقدر برایش قصّه خواندیم و چقدر گفتیم حالا حوصله ندارم!

به راستی ما نتوانستیم جایگزینی برای این هیولاها تدارک ببینیم و حالا که هرروز بزرگ تر و خطرناک تر می شوند، نمی توانیم چاره ای بیابیم.

اگر در منزل، فرزندمان ما را در حال مطالعه ببیند او هم علاقه مند می شود، اگر به جای اینکه با صدای بلندِ موسیقی او را آرام کنیم -که چه تناقضی در دل خود دارد!- با قصّه خواندن از روی کتاب مصوّر آرامش کنیم، او هم مانند خود ما می شود.

نکته ی دیگر مدیریت استفاده از کامپیوتر و گوشی و کنسول های بازی است که حتّی می توان بازی را به ساعاتی خاص محدود کرد.

قرار دادن کنسول بازی در اتاق شخصی کودک و بدون نظارت ما با زمان بی انتها(!) مساله ی مهمّ بعدی است؛ می توان محل بازی را تحت نظارت خودمان قرار دهیم، مثلا کنسول در اتاق پذیرایی یا جایی که دید دارد، قرار بگیرد .

اگر فرزندمان از ما درخواست خرید بازی کرد، به راحتی به خواسته ی او تن ندهیم و در دل خوشحال باشیم که چیزی برای فرزندم کم نگذاشته ام! ابتدا در مورد آن بازی تحقیق کنیم و سپس با صلاحدید خرید کنیم.

می توانیم با انعطاف بیشتری با این موضوعات برخورد کنیم. مثلا خودمان هم گاهی پا به پای فرزندمان با او بازی کنیم، یا وقتی صرف نماییم و از بازی ها و دوستان مجازی و تعاملاتشان با آنان حرف بزنیم و همراهی کنیــم .

و نکته ی آخر این که سعی کنیم با مطالعه ی بیشتر، به روزتر باشیم و به فرزندمان نزدیک شویــم.

تکلیف دادن یا ندادن؟ مسأله این است!


به عنوان یک معلم همواره این سوالات ذهن مرا درگیر کرده است؛ تکلیف منزل بدهم یا ندهم؟ چه مقدار تکلیف لازم است؟ به همه یک نوع تکلیف بدهم یا تکالیف مختلف؟ کتبی یا عملی؟ و ...

این سوال نه تنها برای یک معلم خرد مثل من، بلکه برای نوآوران و سیاست گذاران عرصه آموزش نیز همواره مطرح بوده است. اما آیا می توان حکم کلی برای همه کلاس ها و همه ی درس ها و همه ی دانش آموزان صادر کرد؟ برای این امر باید گامی به عقب برداشت و به این سوال پاسخ داد که اساساً چرا تکلیف منزل به دانش آموزان داده می شود؟

 

در پاسخ به این سوال، سه علّت عمده به نظر می رسد:

  • برای ایجاد تسلط بر مطلبی که در کلاس درس داده شده و تعمیق آن مطلب، نیازمند تمرین است اما در کلاس زمان کافی برای این کار وجود ندارد.
  • آماده شدن برای یادگیری مطلبی که قرار است در جلسه ی بعدی تدریس شود.
  • گسترش دایره ی مطالبی که در کلاس تدریس شده است ( قسمتی از مطالب در کلاس به عنوان درس و قسمتی در قالب تکلیف و رفع اشکال تدریس می شود.)

 

در مورد عامل اول توجه به این نکته که دانش آموزان مختلف نیازمند میزان تمرین متفاوت برای تسلط به یک مطلب هستند ضروری است. در واقع مجبوریم از بین دو حالت زیر یکی را انتخاب کنیم:

  • اختصاص دادن زمان مورد نیاز ضعیف ترین دانش آموز برای تسلط به یک مطلب به حل تمرین در کلاس که موجب کلافگی و بی حوصلگی دانش آموزان مستعدتر خواهد شد.
  • اختصاص دادن زمان با توجه به نیاز های دانش آموزان متوسط و ارجاع تمرین بیشتر برای دانش آموزان ضعیف تر در قالب تکلیف به منزل.

که انتخاب دوم منطقی تر به نظر می رسد.

عامل دوم و سوم  - پیش مطالعه و تدریس در قالب تکلیف دو تکنیک رایج و آزمایش شده برای تسهیل یادگیری و تعمیق مطلب می باشد.

اگر هیچ دلیل دیگری برای تکلیف دادن نداشتیم، آنگاه باید به دنبال روشی برای جایگزینی تکنیک های مذکور باشیم. اما حال که عامل اول  - یعنی نیاز متفاوت دانش آموزان به تمرین دلیلی محکم و قابل دفاع برای ارائه تکلیف می باشد چه نیازی است تا از مزایای عامل دوم و سوم صرف نظر نماییم؟

به یاد داشته باشیم که تکلیف بیشتر به معنای کار بیشتر برای معلم است. چرا که هر تکلیفی به بازبینی و ثبت گزارش، رفع اشکال در کلاس و در بعضی موارد تصحیح نیاز دارد. پس تا معلم ضرورتی برای ارائه تکلیف نبیند، هیچ گاه تکلیف نخواهد داد.

مقاله تربیتی پایه سوم شماره 2

روش های برقراری ارتباط میان خانه و مدرسه

پژوهشگر:  محمد مهدی ارشدی مقدم –مدیر پایه سوم

 

آیا شما به عنوان والدین می دانید در قبال ارتباط با مدرسه فرزندتان چه وظایفی  بر عهده دارید؟
والدین وظیفه دارند به طور مرتب با مدرسه ارتباط داشته باشند و با کسب اطلاعات کافی از وضع درسی واخلاقی فرزندشان، تصمیم معقولی برای مشارکت درتربیت آنها اتخاذکنند. در برقراری ارتباط باید به چند نکته اساسی توجه کنند.
1 -والدین زمانی قادر خواهند بود نقش تربیتی خود را به نحومطلوب ایفا کنند و با مدرسه ارتباطی صحیح برقرار نمایند که از وضع درسی و رفتاری فرزندشان اطلاع کافی داشته باشند.
2- والدین در موقع حضور در مدرسه، همیشه باید حفظ آرامش را به عنوان یک اصل به خاطر داشته باشند. گاهی ممکن است پدر و مادر با مشاهد ه ضعف درسی در دانش آموز و یا گریه های او که مخصوصا در دوره ابتدایی بیش تر اتفاق می افتد، احساساتی شوند و به صورت خشن و برافروخته با اولیای مدرسه برخورد کنند. قطعا چنین حالتی مخل برقراری ارتباط موثر با مسوولان مدرسه خواهد بود.
3- والدین باید در مدرسه به عنوان ولی حضور پیدا کنند، نه به عنوان فردی که در یک جای خاص، مسوولیت دارد. اگر پدر یا مادر دانش آموز در وزارتخانه یا سازمانی، مسوولیت اجرایی سطح بالایی دارد و در آنجا به عنوان رئیس ایفای نقش می کند و به تناسب مسوولیت، گاهی امر و نهی می نماید، نباید با همان شاکله و با همان انتظارات و تصورات وارد مدرسه شوند.
4- ارتباط اولیا با مسوولان مدرسه باید مستمر باشد. معنای استمرار این نیست که هر روز سری به مدرسه بزنند، بلکه لازم است به طور مرتب در منزل به وضع درسی و رفتاری فرزند خود رسیدگی کنند و بر طبق اطلاعات به دست آمده، با مدرسه ارتباط برقرار نمایند.
همکاری خانه و مدرسه در امور آموزش دانش آموزان
همکاری والدین با مسوولان مدرسه، در دوره ابتدایی از اهمیت و جایگاه خاصی برخوردار است. می توان گفت بعد اصلی همکاری این دو را همکاری در مسائل آموزشی و پرورشی تشکیل می دهد. نخستین نکته اینکه والدین باید نسبت به پایه تحصیلی و عناوین دروس فرزند خودشان اطلاع کافی داشته باشند و با مطالعه مقدمه و مطالب آغازین کتاب های درسی، آگاهی نسبی به دست آورند. گاهی در بحث های مقدماتی کتاب های درسی نکاتی درج می گردد که مطالعه آنها برای والدین ضروری است. شناخت نقاط ضعف درسی دانش آموز و همفکری برای رفع آن، ضرورت دیگر ارتباط خانه و مدرسه است. پس از گذشت چند هفته از سال تحصیلی می توان در وضع درسی دانش آموز تامل کرد و نقاط قوت و ضعف او را شناخت. مطلب دیگر، توجه والدین و معلمان به ویژگی های روانی کودکان و ارتباط آن با پیشرفت تحصیلی آنان است. به عنوان مثال کودکان نیاز به جلب توجه و ابراز خود دارند. آنها علاقه مند هستند که حاصل کار خودشان را عرضه کنند و بدین وسیله این نیاز در آنان تامین و ارضا شود. این نیاز در دوران مدرسه، از طریق ارائه حاصل کارهای خود در امور درسی جلوه گر می شود. مثلا ممکن است کودکی نقاشی بکشد و آن را نزد پدر و یا مادر خود بیاورد و ارائه دهد. در مقابل این عمل، والدین باید به آن توجه کنند و کودک را مورد تشویق قرار دهند. احتیاج به هدف، نیاز دیگر کودک است. اگر کودک بداند که درس را برای چه هدفی می خواند و آثار و نتایج هریک از مواد درسی به او تفهیم شود، علاقه اش به درس خواندن افزایش پیدا می کند.


همکاری خانه و مدرسه در امور رفتاری دانش آموزان
ترس از مدرسه یکی از رفتارهای کودک در دوره دبستان، مخصوصا در پایه اول ابتدایی است. علل مختلفی ممکن است این رفتار را به وجود آورند. گاهی ممکن است دورشدن از خانواده، به ویژه مادر باعث ترس شود، چون در دوره ابتدایی، رابطه عاطفی کودک با خانواده بسیار قوی است و او مایل نیست از پدر و مادر جدا شود. ترس از مدرسه و غیبت از مدرسه، هم معنا نیستند. ترس از مدرسه با نوعی دل زدگی و تنفر از مدرسه همراه است، ولی غیبت از مدرسه همراه با چنین حالت عاطفی نیست، بلکه به علل مختلف ممکن است کودک در طول سال تحصیلی چند دفعه در کلاس درس خود حضور پیدا نکند و این امر باعث عقب ماندگی تحصیلی او شود. گاهی ممکن است بیماری کودک موجب غیبت شود. هرچند بیمار شدن دلیل موجهی برای غیبت است، ولی بعضی از مادران به دلیل یک سرما خوردگی یا سرفه و یا خس خس کردن خفیف، مانع از رفتن فرزندشان به مدرسه می شوند، در حالیکه او را همراه با خود به بیرون می برند! در چنین خانواده هایی گاهی با یک سردرد جزئی، از رفتن کودک به مدرسه ممانعت می شود و گاهی نیز تشویق می گردد که وی علائم یک بیماری را بزرگ تر از آنچه هست، نشان دهد. علت دیگر غیبت از مدرسه، ممکن است کار کردن باشد. بعضی خانواده ها از این بابت شکایت دارند که چرا فرزندشان در منزل، به پرسش ها به خوبی پاسخ می دهد، ولی در مدرسه نمره کمی از معلم می گیرد. به عبارت دیگر کودک توانایی هایی دارد و درس را نیز به خوبی خوانده است، ولی در اثر عواملی قادر به ابراز توانایی های خود نیست. گاهی شلوغی کلاس و زیاد بودن عده دانش آموزان مانع از این می شود که معلم بتواند با آنها ارتباط کلامی و عاطفی برقرار کند و با شنیدن پاسخ های یک دانش آموز و ارائه توصیه های لازم، از توانایی های او آگاهی پیدا کند و در نتیجه درباره وی به نحو مطلوب داوری نماید. گاهی هم شلوغی مانع نیست، بلکه معلم روابط انسانی مناسبی با کودک برقرار نمی کند و در نتیجه فضای مناسب برای ابراز وجود و ارائه پاسخ های لازم برای دانش آموز به وجود نمی آید. به عبارت دیگر در اثر فقدان روابط عاطفی سالم، توانایی کودک پنهان می ماند و ممکن است او را به عنوان شاگرد تنبل معرفی کند. ممکن است تحقیر دانش آموز توسط همکلاسی ها موجب اختلال عاطفی در او شود و نتواند در یادگیری مطالب موفقیت به دست آورد و یا آموخته های خود را به خوبی عرضه کند. گاهی دانش آموزانی که با لهجه متفاوت از دانش آموزان دیگر صحبت می کنند و یا لباس ویژه ای می پوشند، در میان دانش آموزان دیگر احساس غربت می کنند و از جهت عاطفی امنیت خود را از دست می دهند. هرجا که نیازهای عاطفی کودک تامین گردد، برای مطالعه و یادگیری ترغیب می شود و هرجا اختلالات عاطفی پیدا شود، علاقه به درس و یادگیری در او تضعیف می گردد.

 

منابع :

  • پرتال جامع آموزش و تدریس
  • مجله‌ی رشد تکنولوژی آموزشی سال 1396- سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی آموزشی، دفتر انتشارات کمک‌آموزشی

 

 

کلاس زبان، موسیقی یا المپیاد؟ اولویت با کدام است؟ - قسمت دوم

بسمه تعالی

کلاس زبان، موسیقی یا المپیاد؟ اولویت با کدام است؟ - قسمت دوم

نویسنده : محسن اکبری – مدیر پایه های چهارم و پنجم

در مطلب قبلی به موضوع کلاس هایی پرداختیم که دانش آموزان بعداز مدرسه به آن ها مراجعه می کنند. کلاس های زبان، موسیقی، ورزشی، علمی و غیره. این که آیا پر کردن وقت فرزندمان با این کلاس ها صحیح است یا خیر و به دلایل مخالفت با آن ها پرداختیم.

  • در صورتیکه که مایل به مطالعه قسمت اول مطلب هستید روی لینک زیر کلیک نمایید.

 

2- الیسون گاپنیک (Alison Gopnik) روانشناس امریکایی و استاد دانشگاه کالیفورنیا در مقاله ای به نام "دانشمند به عنوان کودک" می نویسد: " نه تنها کودکان دانشمندان کوچک هستند بلکه دانشمندان کودکان بزرگ هستند" اما این چگونه ممکن است؟ می دانیم که دانشمندان آموزش های متعدد و بسیار می بینند و شیوه ها و روش های گوناگون علمی یاد می گیرند تا مانند یک دانشمند فکر کنند! پس لقب کودکان بزرگ برای آنها به چه معناست؟

ادامه مطلب...

کلاس زبان، موسیقی یا المپیاد؟ اولویت با کدام است؟ - قسمت اول

بسمه تعالی

کلاس زبان، موسیقی یا المپیاد؟ اولویت با کدام است؟ - قسمت اول

نویسنده : محسن اکبری – مدیر پایه های چهارم و پنجم

چهار سال است برای هدایت دانش آموزان پایه چهارم به سمت مطالعه هدفمند، تمرین برنامه ریزی و نظم و اصلاح مداخله اولیا در امر آموزش، از برگه هایی به نام "برگه ثبت گزارش روزانه" استفاده می کنم. به طور خلاصه، هر دانش آموز فعالیت های اصلی خود از زمان رسیدن به منزل تا پایان شب را در آن ثبت می کند و هر روز این برگه ها در مدرسه بررسی شده، درصورت نیاز با دانش آموز درباره فعایت های روز قبل او صحبت می شود.

اما آنچه که باعث نگارش این مطلب شد، دغدغه ای است که هرسال با دیدن این برگه ها نه تنها تکرار می شود، بلکه شدت می یابد. کلاس های رنگارنگ بعد از مدرسه!

ادامه مطلب...

چگونه فرزندمان را مهیای بازگشت به مدرسه کنیم؟

بسمه تعالی

چگونه فرزندمان را مهیای بازگشت به مدرسه کنیم؟

برگرفته از مقاله "چگونه فرزند خود را به حالت (بازگشت به مدرسه) برگردانیم؟" - سارا لیندبرگ

روزهای بدون برنامه تابستان، شب زنده داری ها، ماراتن های تماشای کارتون و بازی با تبلت و سفر تابستانی، از بهترین لحظات سال برای دانش آموزان است. اما این تعطیلات حیاتی به سرعت رو به پایان است و زمان آن رسیده که فرزندمان را برای ریتم و رویه ای متفاوت آماده کنیم. ریتمی که با زنگ ساعت، لباس فرم و کیف مدرسه، خوراکی و قمقه آب، تکالیف روزانه و مسئولیت های بیش از پیش شناخته می شود. اگر برایتان سوال است که چگونه فرزندتان را از حالت تابستانی به سوپراستار اول مهر تبدیل کنید، گام های زیر را دنبال کنید تا این تغییر با کمترین سختی اتفاق بیافتد.

ادامه مطلب...

چرا فرزندم یاد نمی گیرد؟

بسمه تعالی

چرا فرزندم یاد نمی گیرد؟

نویسند : محسن اکبری – مدیر پایه چهارم

 

تجربه ای که حتما برای همه ی ما اتفاق افتاده است. فرزندمان در آزمون های مدرسه نتایج خوبی کسب نکرده است. ابتدا از او گلایه کرده ایم و احتمالا بازی های کامپیوتری یا تنبلی او را مقصر دانسته ایم. سپس او را با محرومیت از فعالیت های مورد علاقه اش تحت فشار قرار داده و پس از یادآوری هوش سرشار و استعداد فراوانش با وعده های رنگارنگ از او خواسته ایم که توجه بیشتری به درس نماید و در آزمون بعدی ما را سربلند کند.

 

ادامه مطلب...

چگونه رفتار فرزندان خود را بهبود بخشیم؟ - قسمت سوم

بسمه تعالی

چگونه رفتار فرزندان خود را بهبود بخشیم؟ - قسمت سوم

 

نویسنده : پاول چرنیاک - مشاور خانواده

مترجم : محسن اکبری - مدیر پایه چهارم

  

ادامه مطلب...

اینترنت کودکان در دستور کار وزارت ارتباطات

اینترنت کودکان در دستور کار وزارت ارتباطات

وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات قرار است اینترنت حفاظت شده‌ای را برای کودکان و نوجوانان راه‌اندازی کند.

پژوهشگر:  محمد مهدی ارشدی مقدم –مدیر پایه سوم

بر این اساس «سالم‌سازی‌ فضای مجازی» و «ارائه اینترنت مخصوص کودکان و نوجوانان» بعد از تصویب «سند حمایتی و برنامه اقدام توسعه خدمات فضای مجازی برای کودک‌ و نوجوان‌» در دستور کار است تا به گفته مسئولان وزارت ارتباطات، از خطرات ناشی از محتواهای مضر برای کودکان و نوجوانان جلوگیری شود. روز شنبه بود که پیش‌نویس این سند با عنوان «سند حمایتی و برنامه اقدام توسعه خدمات فضای مجازی کودک و نوجوان» با دستور محمدجواد آذری‌جهرمی، وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات منتشر شد. تا براساس آن قشر کودک و نوجوان که براساس آمارهای وزارت ارتباطات حدود 13درصد کاربران اینترنتی در کشورمان را شامل می‌شود، به اینترنتی با «کمترین خطرات» دسترسی داشته باشند.

 

ادامه مطلب...

چگونه رفتار فرزندان خود را بهبود بخشیم؟ قسمت دوم

بسمه تعالی

چگونه رفتار فرزندان خود را بهبود بخشیم؟ - قسمت دوم

 

نویسنده : پاول چرنیاک - مشاور خانواده

مترجم : محسن اکبری - مدیر پایه چهارم

 

روش دوم

تغییر رفتارهای بد

  • فعال باشید!

جلوگیری از وقوع رفتار بد بسیار اهمیت دارد. الگوهای رفتاری فرزند خود را بیاموزید تا آماده عمل باشید. برای مثال، اگر می دانید که هنگام یک مکالمه مهم، فرزندتان برای جلب توجه با صدای بلند شما را صدا خواهد زد و مکالمه را مختل خواهد کرد، قبل از شروع مکالمه او را با یک پازل یا یک برنامه تلویزیونی که به آن علاقه دارد سرگرم نمایید.

 

ادامه مطلب...

چگونه رفتار فرزندان خود را بهبود بخشیم؟ قسمت اول

 بسمه تعالی       

چگونه رفتار فرزندان خود را بهبود بخشیم قسمت اول

نویسنده : پاول چرنیاک مشاور خانواده

مترجم : محسن اکبری مدیر پایه چهارم

 

به عنوان یک ولی، قطعا ما فرزندان خود را بسیار دوست می داریم، اما ممکن است بعضی مواقع در برابر رفتارهای بد آنها خسته و عاصی شویم. برخی رفتارهای بچه ها با هدف جلب توجه، مقابله با محدودیت ها یا تقلید از رفتارهای دیگران است. به علاوه، فرزندان ما نیاز به راهنمایی برای کسب مهارت "کنترل  احساسات خود" دارند. وقتی این توانمدی را نداشته باشند، ممکن است رفتار نادرستی از آنها سر بزند. فرزند شما ممکن است در زمان نامناسب یا به روش نامناسب رفتار نماید. برداشتن گامهایی جهت اصلاح رفتارهای نامناسب، می تواند در کوتاه مدت و دراز مدت آثار مثبتی را برای فرزند شما به همراه داشته باشد و درکنار آن شما را به آرامش برساند.

 

ادامه مطلب...