پیش دبستانی و دبستان غیردولتی پسرانه تلاش اداره کل آموزش و پرورش استان تهران

چگونه رفتار فرزندان خود را بهبود بخشیم؟ قسمت اول

 بسمه تعالی       

چگونه رفتار فرزندان خود را بهبود بخشیم قسمت اول

نویسنده : پاول چرنیاک مشاور خانواده

مترجم : محسن اکبری مدیر پایه چهارم

 

به عنوان یک ولی، قطعا ما فرزندان خود را بسیار دوست می داریم، اما ممکن است بعضی مواقع در برابر رفتارهای بد آنها خسته و عاصی شویم. برخی رفتارهای بچه ها با هدف جلب توجه، مقابله با محدودیت ها یا تقلید از رفتارهای دیگران است. به علاوه، فرزندان ما نیاز به راهنمایی برای کسب مهارت "کنترل  احساسات خود" دارند. وقتی این توانمدی را نداشته باشند، ممکن است رفتار نادرستی از آنها سر بزند. فرزند شما ممکن است در زمان نامناسب یا به روش نامناسب رفتار نماید. برداشتن گامهایی جهت اصلاح رفتارهای نامناسب، می تواند در کوتاه مدت و دراز مدت آثار مثبتی را برای فرزند شما به همراه داشته باشد و درکنار آن شما را به آرامش برساند.

 

   روش اول: مشخص نمودن توقعات

  • توقعاتی که از فرزند خود دارید را برای او شفاف نمایید.

فرزندان شما باید بدانند از آنها چه انتظاراتی دارید. فرزند خود را در زمانی مناسب و محیطی آرام دعوت به صحبت نمایید و برای او توضیح دهید که چه رفتارهایی را می پسندید و از چه رفتارهایی ناراحت می شوید. تا می توانید با جزئیات و دقیق بیان نمایید و از کلی گویی بپرهیزید. تمرکز خود را بر رفع یکی از عادات بد او قرار دهید و از بیان همزمان همه ایرادات او خودداری نمایید. بیان یک فهرست بلند از ایرادات، می تواند فرزند شما را به کلی ناامید کند.

  • به او بگویید: "می خواهم وقتی در کلاس درس هستی به صحبت های معلم با دقت گوش دهی. یا "نمی خواهم به دانش آموزان دیگر ضربه بزنی. حتی اگر با تو بدرفتاری کنند"

 

  • توقعات خود را واقع گرایانه انتخاب نمایید.

انتظارات خود را دست بالا بگیرید. اما نه آنقدر بالا که فرزندتان احساس کند دست یافتن به آنها محال است. شما از فرزند خود می خواهید که به آنچه که به او می گویید فکر و عمل نماید، اما باید توان انجام آن را داشته باشد. در غیر اینصورت ممکن است به خود به عنوان یک انسان ناموفق نگاه کند و اعتماد به نفس خود را از دست بدهد. همچنین باید توجه داشته باشید که توقعات و نحوه بیان شما متناسب سن و میزان ادراک او باشد.

  • به او بگویید: " می خواهم همیشه به موقع در کلاس حاضر شوی و به معلمین خود احترام بگذاری" نه اینکه بگویید: "میخواهم تمام نمراتت خیلی خوب باشد"
  • اینکه از فرزند 4 ساله خود بخواهید که هیچ وقت عصبانی نشود غیر منطقی است. اما اینکه از او بخواهید هنگام عصبانیت به دیگران ضربه یا آسیب نزند منطقی است.

 

  • از قوانین خود پیروی نمایید.

فرزندان می بینند که شما چگونه رفتار می کنید و از رفتارهای شما تقلید می کنند. اگر ببینند که برای عمل به یکی از توقعات خود، کوتاهی می نمایید، آنها نیز نسبت به آن توقع، بی اعتنایی می کنند.

  • به یاد داشته باشید که بچه ها معمولا با مثال یاد می گیرند. بنابراین، اگر هنگام مشکل، به جای صحبت درباره مشکل بر سر آنها فریاد بکشید، آنها نیز همین رفتار را یاد می گیرند. یا اگر در مقابل دیدگان آنها به قوانین اجتماعی یا راهنمایی رانندگی بی توجهی نمایید، آنها نیز قوانین مدرسه را زیر پا خواهند گذاشت.

 

  • بر توقعات خود تحت هر شرایطی پافشاری نمایید.

به هیچ عنوان توقعات و خواسته های خود را تحت شرایط گوناگون تغییر ندهید. انتظارات یکسانی از او در محیط های مختلف و در مواجهه با افراد مختلف داشته باشید. قبل از هر برنامه ای (مهمانی خانوادگی، کلاس ورزشی، ...) لیست مکتوب توقعات را با فرزندتان چک کنید.

  • برای مثال اگر قاعده "بدخلقی ممنوع" را وضع کرده اید و در فروشگاه فرزندتان برای خرید یک اسباب بازی بدخلقی و پافشاری کرد، به هیچ عنوان کوتاه نیایید. چراکه باعث می شود فرزندتان دریابد که با بدرفتاری و اعمال فشار می تواند تصمیمات شما را تغییر دهد. در عوض طبق برخوردی که برای تخلف از توقعات مقرر کرده اید، رفتار نمایید.
  • ثبات رفتار شما و پایبندی به اصول مقرر، باعث می شود میان شما و فرزندتان حس اعتماد ایجاد شود. در نتیجه فرزندتان به شما تکیه می کند و رابطه میان شما تحکیم می شود.
  • همچنین ثبات رفتار شما باعث می شود که فرزندتان نیازی به "حدس زدن" رفتار صحیح نداشته باشد. بنابراین احساس آرامش و امنیت بیشتری می نماید و احتمال اینکه رفتار صحیح را انجام دهد افزایش می یابد.

 

 

  • درباره توقعات خود با فرزندتان مذاکره نکنید.

شما ولی هستید. پس باید قوانین را وضع نمایید و به آنها پایبند باشید. اگر فرزندتان درباره توقعات با شما مخالفت نمود، به او یادآوری نمایید که آنچه از او انتظار می رود مشخص شده و او موظف است به آنچه شما تصمیم گرفته اید عمل نماید.

  • برای مثال، اگر تصمیم گرفتید که فرزندتان بعد از انجام تکالیف بازی کند، نباید اجازه دهید که درباره این تصمیم با شما بحث نماید.
  • اگر به بحث با فرزند خود بپردازید، فورا ثبات خود را از دست می دهید. اگر فرزندتان احساس کند می تواند درباره توقعات با شما بحث نماید، شما و تصمیمات شما را جدی نخواهد گرفت.
  • همچنین توجه به شرایط از اهمیت بالایی برخوردار است. برای مثال اگر فرزند شما نمی خواهد مسواک بزند، از او بپرسید علت این بی میلی چیست.ممکن است بگوید که دندان لقی دارد که هنگام مسواک زدن درد می گیرد. بسیاری از کودکان هنگامی که نمی دانند چگونه احساس خود را بیان کنند صرفا با تصمیم شما مخالفت می کنند. خصوصا هنگامی که احساس درد یا کلافگی داشته باشند.
  • لازم به ذکر است که وقتی سن فرزندتان بالا می رود، مذاکره می تواند مثبت و تاثیرگذار باشد. می تواند ارتباط میان شما و نوجوانتان را ارتقا بدهد و کمک کند راحت تر یکدیگر را درک نمایید. اجازه مذاکره دادن به نوجوان باعث می شود توانمندی تصمیم گیری در شرایط دشوار در وی تقویت شود و به این معنی نیست که شما دربرابر او تسلیم می شوید؛ بلکه به این معناست که آماده و مشتاق شنیدن نظرات او هستید.

ادامه دارد...

 

منابع:

1- Successful Parenting Skills that Shape Children’s Behaviors
By 
Dr. Christopher L. Heffner

2- Discipline: When Children Argue and Fight

Valya Telep, Former Extension Specialist, Child Development, Virginia State University

3- CATCH ‘EM BEIN’ GOOD!

George Sugai

OSEP Center on Positive Behavioral Education and Research

Center for Behavioral Education and Research

University of Connecticut

4- Listening to Your Kids

Denise Mann

5- Management Plan for an ADHD Child

By Kara Tamanini, M.S., LMHC

نظرات خوانندگان
تا کنون هیچ نظری درباره این مطلب ثبت نشده است
نظر جدید
نام*
ایمیل
نظر*

متن تصویر*
مشاهده لیست تمام مطالب...